Heb jij een irritante ‘nee-zegger’ in je team?

Irritant. Verstorend. Negatief. Dat is wat we vinden van mensen die bij het bespreken van nieuwe ideeën altijd met een kritische noot op de proppen komen. Ze verstoren het creatieve proces! Maar het zijn wel juist dit soort nee-zeggers of afremmers, die ervoor zorgen dat je niet halsoverkop de verkeerde kant op holt.

Een nee-zegger voorkomt dat je de verkeerde kant op holt

Een groep biedt veiligheid

We zijn van nature geneigd om ons aan de groep te conformeren. Als je een afwijkende mening zou verkondigen, kunnen anderen aan je competenties of intelligentie gaan twijfelen. Dat vinden we een te groot risico. Een afremmer trekt zich daar niets van aan. De meeste mensen voelen zich aangetrokken tot initiatiefnemers; de afremmer is bereid als irritant, verstorend en negatief te boek te staan.

Een nee-zegger conformeert zich niet aan de groep

De groep is verdeeld

In een groep is altijd wel een initiatiefnemer vertegenwoordigd. Dat is een creatieve, energieke en overoptimistische innovator. Als er een afremmer in de groep zit, komt die onvermijdelijk oog in oog met de initiatiefnemer te staan. De afremmer twijfelt aan de toegevoegde waarde van het nieuwe idee. In dat geval zal er een medestander op staan. Die kiest voor een van beiden partij. Het type ‘toeschouwer’ beperkt zich tot het leveren van commentaar: “Kennelijk zijn de meningen verdeeld”.

Een afremmer voorkomt dat je uit de bocht vliegt

Zonder afremmer in een groep is er geen balans. Daardoor vindt er geen optimaal besluitvormingsproces plaats. Je kunt een afremmer vergelijken met de remmen die voorkomen dat een groep een mogelijk gevaarlijke weg afdendert.

Een nee-zegger is in een groep een waardevolle deelnemer

In het beste geval voorkomt de afremmer een ramp. Maar ook als blijkt dat zijn tegenwerping geen hout snijdt, dan zorgt hij er nog altijd voor dat er de vraag vanuit een ander perspectief wordt bekeken en vindt er een heroverweging plaats. Een irritant groepslid misschien, die nee-zegger, maar wel één van waarde! Bron: Onderstroom, Ori & Rom Brafman, Leiden 2010