De club van saaie mensen

Als je in het sociale circuit een succesvolle deelnemer wilt zijn kun je maar beter verzwijgen dat je saai bent. Saai zijn heeft geen status. Dat is jammer want saaie mensen zijn op zichzelf best interessant.

 

• • Ze leuken je feestje niet op. De meeste komen niet eens op feestjes. Maar als je ze ongepland tegenkomt kunnen ze je dag wel verlevendigen met een goed gesprek. Al was het maar om je in te wijden in de wondere wereld van dementerende mensen, om maar iets te noemen.

 

• • Een saai mens heeft een vaste dagroutine. Dat mag als weinig spannend overkomen, maar is wel lekker rustgevend. Zo houdt een saai mens genoeg tijd over om het leven te overdenken. En door de inzichten die hij daarbij opdoet leidt hij een rijk innerlijk leven. Daar heb je als ‘niet-saai-mens’ misschien niets aan, maar het is allesbehalve saai.

 

• Áls je met ze aan de praat komt blijken ze vaak verhalenvertellers. Dat komt natuurlijk omdat ze niet de hele dag sociaal gewenste prietpraat hoeven te verkondigen, maar zich beperken tot inhoudelijke zaken.

Ultiem saaie mensen, die hun best niet meer doen om zich voor de buitenwereld leuker voor te doen, zul je zelden tegenkomen. Die leven een teruggetrokken leven, op een kleine fysieke oppervlakte, maar met een grenzeloze belevingswereld. Voor die mensen dachten we de club van saaie mensen op te richten. Want soms denk je als saai mens dat je de enige bent die zo saai is. Soortgenoten kom je niet vaak tegen. Helaas streven ultiem saaie mensen niet naar een sociale status. Dus of ze lid willen worden van zo’n club is maar de vraag. Bovendien komt het niet goed met de netwerkbijeenkomsten. Die worden niet georganiseerd, omdat we daar niet van houden. Een facebookgroep heeft ook alleen zin als er mensen zijn die daar wat gaan posten en dat gaan we niet doen. We hadden het idee om Maarten ’t Hart als ambassadeur van de club te vragen, maar ook dat zal er wel niet van komen.