Wat er gebeurt wanneer iedereen zwijgt

Bijna iedereen kent het moment waarop je merkt dat er iets niet klopt, maar besluit het niet te benoemen.

Niet omdat het je onverschillig laat. Maar omdat je de verhouding niet wilt verstoren. Omdat je jezelf afvraagt of je het wel goed ziet. Omdat je ergens voelt dat het uitspreken van de waarheid nooit zonder consequenties is.

In veel organisaties gebeurt dit vaker dan we denken.

Er wordt hard gewerkt, er zijn overleggen, besluiten en goede bedoelingen. Maar intussen blijft een deel van wat mensen werkelijk zien en weten onuitgesproken.

Dat lijkt onschuldig. Maar dat is het niet.

Waarom we zwijgen

We zwijgen omdat het makkelijker is.

Want als je iets benoemt, word je er onderdeel van. Dan ben je niet meer de waarnemer, maar de verstoorder. Dan moet je uitleggen, verdedigen, volhouden.

Dus zwijg je.

Wat zwijgen kost

Zwijgen lijkt veilig. Maar het is niet gratis.

Want werk gaat voor de meeste mensen niet alleen over taken, inkomen of verantwoordelijkheid. Het gaat ook over de behoefte om van betekenis te zijn. Om met enige eerlijkheid aanwezig te kunnen blijven in wat je doet.

Wie te vaak zwijgt terwijl hij iets wezenlijks ziet, verliest daarom niet alleen invloed op de situatie. Hij verliest ook iets van zijn betrokkenheid.

Misschien is dat gevoel juist een teken

En dat ongemakkelijke gevoel dat je voelde toen je iets zag maar zweeg? Dat is een teken dat je er om geeft.

Dat je nog ziet wat er gebeurt. Dat je nog voelt dat het anders kan. Dat je nog betrokken genoeg bent om te willen dat het klopt.

En misschien begint goed werk wel precies daar.

Bij iemand die onder woorden brengt wat al langer in de ruimte hangt.