Waarom groei eenzaam maakt

Het is doorgaans wel duidelijk wat er van je wordt verwacht als je bedrijf groeit. Je moet gaan delegeren, meer op de stoel van de aandeelhouder gaan zitten in plaats van de directeur. Verschuiven van alles weten naar kaders stellen. Dat verhaal ken je, en dat klopt ook, maar er is een ander verhaal dat zelden wordt verteld. Iets wat adviseurs wel zien, maar niet benoemen.  

Je bent je plek kwijt

Zodra je een Managing Director aanneemt verandert je positie fundamenteel. Je staat er niet meer tussen, maar erboven. Je stuurt aan in plaats van dat je meedoet. Je kijkt naar het bedrijf in plaats van dat je erin zit. Je hebt overzicht, maar mist nabijheid. De informele gesprekken verdwijnen. Niet omdat mensen je niet meer mogen, maar omdat je een andere functie hebt. Je bent niet meer gewoon aanwezig, je bent de baas die even langskomt. Je rol is veranderd, je plek is weg. Niet symbolisch, maar heel concreet.  

Je mist tastbaar effect

Het ‘niet kunnen loslaten’ is vaak in werkelijkheid een uiting van iets anders: een poging om weer aansluiting te voelen. Om weer nabij te zijn. Om te ervaren dat wat je doet ertoe doet. Niet omdat je controledrang hebt. Je mist gewoon resultaat. Vroeger zag je direct effect. Je loste een probleem op, de klant was blij, het team draaide door. Je wist aan het eind van de dag wat je had gedaan. Je voelde het. Nu neem je een beslissing en zie je het effect pas maanden later. Je stelt een koers vast en hoopt dat anderen hem uitvoeren zoals jij het bedoelde. Je creëert kaders en vertrouwt erop dat ze worden begrepen. Dat vraagt een ander innerlijk kompas. Maar niemand heeft je verteld hoe groot dat verlies kan voelen.  

Niemand vertelt je waar je naartoe gaat

De meeste adviseurs vertellen je waar je vandaan moet: uit de operatie, uit de dagelijkse drukte, uit de details die anderen kunnen doen. Maar waar ga je naartoe? ‘Richt je op visie en strategie’ is te vaag. Het zegt niets over waar je dagelijks mee bezig bent. Want strategie is geen dagelijkse bezigheid. Visie formuleer je niet elke ochtend opnieuw. En de meeste strategische vraagstukken komen hooguit een paar keer per jaar voorbij. Wat doe je dan de rest van de tijd? Waar ben je mee bezig als je niet meer operationeel bent, maar ook niet structureel strategisch? De vraag is niet alleen ‘Kun je loslaten?’ De vraag is ook ‘Waar kun je in je bedrijf nog wél waarde toevoegen?’   En: waar land je als je dat doet? En wie helpt je daar een thuis te bouwen?​​​​​​​​​​​​​​​​